Јулија неможе да ги исполни желбите на своите деца: Навечер кога ќе заспија излегувам надвор за да се исплачам

  • By klaster1
  • мај 11, 2021
  • 0
  • 2656 Прегледи

„Мамо, би сакала да имаме наша куќа … своја соба, бања“, е една желбите на девојчето Милица (8), нејзината сестра Валентина (3), но и нејзиниот брат Страхиња (12) од с. Попова близу Брус.

Чија мајка Јулијана Сjивиќ (44) речиси секој ден ги слуша овие желби со огорчено срце, обидувајќи се да не плаче. Затоа што Јулијана знае дека не може да ги исполни желбите на своите деца.

Четворицата живеат во импровизирана куќа, стара, мала, трошна, што всушност е училишна просторија. Им беше дадена на употреба, бидејќи повеќе не се користи, може да се најде.

А внатре има само две соби – една просторија каде спијат Страхиња и Милица и една кујна, што е и ходник и дневна и спална соба каде што спие Јулијана со нејзината најмлада ќерка Валентина.

Јулијана не работи, заработува за живот,копајќи, плевејќи,и собирајќи овошје, им помага на соседите и се бо ри како лав за секој динар со кој ќе купи барем храна за своите деца.

Нејзиниот сопруг е хронично болен на белите дробови, кој не живее со нив – во моментов, поради вирусот, тој е изолиран во друга куќа, која е во нивна сопственост, и која, како што вели Јулијана, не е во подобра состојба од онаа во која таа сега живее со децата.

– Мојот сопруг има неколку хектари шума, така што немаме право на социјална помош. Но, тој имаше и не среќа во која беше те шко повреден, па ден денес едната нога му е пократко за 5 сантиметри од другата.

Покрај сето тоа, тој е и хронично болен. Тој нема сила да работи во таа шума, ниту нешто слично – вели Јулијана.

Храброста во нејзиниот глас е одраз на храброста што ја носи во своето срце. Таа се бори како лав, и тоа не е ниту премногу за да се каже затоа што не избира работа и не размислува за себе.

– И соседите ми велат дека целосно ќе пропаднам, но што да направам? Копам, им помагам на некои баби кои живеат во близина, тие пак ми даваат 5 јајца … Добивам еднократна помош од две, три илјади динари, од тоа купувам на деца да јадат – искрено вели Јулијана.

А децата едвај имаат што да јадат. За ручек, Јулијана им подготвува супа: „вода, маслиново масло, третина од состојките за супа од кесичката и малку макарони“.

Страхиња, Милица и Валентина се скромни и срамежливи деца, навикнати да не бараат многу, ниту да очекуваат многу. Живеат во куќа во која немаат бања, па се капат во коритото. Немаат фрижидер, замрзнувач, машина за перење. Тие дури немаат вода.

И, тоа не е крај на списокот на она што го немаат. Нема автобус што би го одвел Страхиња до училиште, па момчето треба да пешачи 5 километри во една насока дури и во најтешката зима, со те шка торба на малиот грб. Кога времето е подобро, еден од соседите му дава велосипед со кој може да оди на училиште.

И беше уште полошо, вели Јулијана.

– Нашата куќа, каде што сега е мојот сопруг, е уште подалеку од Брус. Потоа моравме да одиме 10 километри во една насока. Мојот најстар син, кој се одвои и има 23 години, стра даше така со години.

-Затоа сакав да се преселам овде, да бидам малку поблизу до цивилизацијата бидејќи таму нема ништо, тоа е планина – објаснува оваа мајка.

И во близина нема продавници.

– Од Брус сме оддалечени 5 километри, тука е и најблиската продавница за мене. Оттука, одам до продавницата или попатно чекам некој да помине со трактор, да ме однесе.

-Кога ќе се вратам, чекам пред продавницата некој да ме пренесе. Условите се тешки, што можам да направам? Така е, мој живот – вели оваа натажена мајка.

Нејзините деца би сакале да имаат играчки и слатки што Јулијана не може да си ги дозволи. Сепак, нивната најголема желба е да имаат сопствен дом.

Милица ми вели: „Мамо, би сакала да ја имамаме наша куќа“ и незнам што да им кажам. Децата се скромни, и ги научив да не копнеат по она што не можат да ги имаат, но еве …

– Само да ја имаат нашата куќа поблиску до Брус, да им се олесни на децата, да не се ма чат и да не одат така многу … – вели скромната Јулијана.

„Понекогаш кога ќе легнат и ќе заспијат, јас излегувам пред куќата да плачам“, вели оваа бор бена мајка.