Шест жители, а Драган е единственото дете кое живее на границата помеѓу двете држави

  • By klaster1
  • јули 18, 2021
  • 0
  • 2992 Прегледи

Шест жители, само едно дете, десетици заклучени и запустени куќи, поделени меѓу шумата и неколку рампи со натпис „Стоп, граница“.

Вака изгледа Тишковац кај Босански Грахов, село сместено помеѓу две земји и високи планини.

Во зима, селото е буквално отсечено од светот. Но, во текот на летото, луѓето доаѓаат во Тишковац на одмор, дури и од Финска и Канада.

Нема асфалт, струја, продавница … Од училиштето во кое некогаш учеле 120 ученици, денес возрасните се разотидоа.


низ светот, останува само урнатина обрасната со шума.

Училиштето работело до летото 1995 година, кога околу 100 семејства живееле во ова село на границата меѓу денешна Хрватска и Босна и Херцеговина.

Непосредно пред крајот на вој ната, локалното население избегало од овие предели а само неколку од нив се вратија во разурнатото село.

Денес, тука има железница го дели селото на две држави: Горњи Тишковац, над железничката пруга, е во Хрватска, а Доњи, „главниот“ Тишковац, припаѓа на Босна и Херцеговина, односно на општината Босанско Грахово во Федерацијата БиХ.

– Ова порано било центар на возовите. Железничката станица секогаш беше полна со луѓе. Не мораше да одиме на продавница со воз, имавме три продавници, три кафеани и продавница тука во селото – вели Јово Владучиќ, локален жител, гордиот татко на малиот Драган (11), единственото дете во Тишковац.

Затоа, половина од жителите на Тишковац живеат во куќата на Владучиќ, вкупно тројца: Јово, неговата сопруга Дрена и нивниот син Драган.

Железничката пруга е запустена а последниот воз тука поминал далечната 1993 година, а од тогаш останале само спомените.

Единствениот пат што преку планините го поврзува Тишковац со Босански Грахово, е оддалечен 18 километри, каде Драган оди на училиште, па дури и со остатокот од матичната земја БиХ, е тесен и трошен макадам.

Во лето, до овој шумски пат може да се стигне само со џип, во есен, кога дождовите „го заземаат патот“ одите на ваша сопствена одговорност.

– Кога паѓа снег, не можете да ја преминете планината, па затоа морам да одам на училиште преку Хрватска. И тука нема граничен премин,вели драган за ,,Блиц рс,,

Луѓето што ме возат до училиште имаат гранична дозвола и клуч за отклучување на рампите на селските патишта. Тие ја отклучуваат рампата, ние влегуваме во Хрватска со автомобил, а потоа повторно ја заклучуваат рампата.

Момчето зборува мудро, како голем човек, можеби затоа што пораснал без друштво на неговите врсници.

Додека не започнал на училиште, неговите единствени пријатели биле неговите патки, кучиња и мачки. И денес се грижи за нив со многу љубов.

Тој не ги заборава ниту во лето, кога е многу посреќно во Тишковац, бидејќи роднини и сонародници од Словенија, Војводина, Белград, па дури и од далечни земји доаѓаат на одмор.

И неговите родители, овие жешки летни денови, имаат полни раце работа. Јово и Дрена Владучиќ, за разлика од нивните сонародници кои пристигнаа од белиот свет, не мируваат.

Тие го чуваат единственото преостанато кафуле во Тишковац, кое работи само во лето. И е без струја, пи вото се лади во Бутичница, река што тече под тераса од дрвена меана.

А свињите и јагнињата што Владушиќ ги печат за своите гости, не успеваат ниту да се оладат. Сè е пржено додека е уште топло.