Чичко Радe низ солзи: Сакам да направам два реда муабет со некого, но единствени соседи ми се волците и лисицте

  • By klaster1
  • јули 6, 2021
  • 0
  • 4110 Прегледи

На ридовите високо над Дрина, соседи на Радоје се волците, лисиците и зајаците, и тој вели дека никој не му недостасува додека стои како последен граничар.

Во светот на Радоје Перишиќ, кој живее сам во ридовите над Вардиште и кој се состои од една брвнара, три или четири ливади, липа, шума, неколку потоци и безброј планински врвови што излегуваат од маглата, безброј зеленикави растенија.

Соседи на Радоје се планински лисици, волци, зајаци и неколку птици, кои Радоје ги нарекува „фино“ и кои не се оддалечуваат од брвнарата во зима или лето.

Веројатно затоа што Радоје ги храни со трошки од леб. Што се однесува до луѓето, Радоје е сам кога ќе стане, тој е сам кога ќе легнат, тој руча сам, тој е сам, сам е кога зборува со себе кога ќе се разбуди во тивката ноќ.

– Повеќе се трудам да бидам расположен отколку тажен, но и тага ми се случува … И осаменост … Таа е тука цело време, и не ми пречи многу – вели Радоје за ,,Курир рс,,

Перишиќ фактички е последниот граничар на граница над Дрина, на ридовите за кои се бо реле и многумина, а сега таа граница е разр ушена.

Неговата куќа на местото викано Караула е всушност караула на српската ар мија, брврнарата подигната едвај 100 метри од граничниот меѓудржавен српско-босански камен пред сто години.

– Вака, од оваа страна, на исток е Јабланица, оддалечено е околу десет километри, зад ридот е Семегњево на Златибор, 15 километри.

– Тука зад мене е Вардиште а се наоѓам на повеќе од десет километри до мене, а прв сосед, во вид на човек имам седум километри  од тука- ја објаснува Радоје својата позиција на границата.

Единствениот звук во неговиот свет е крцкањето на вратата кон неговата колиба. Таа врата не крцка како нашата во становите и куќите во градовите, туку вратата на Радоје кога крцка, мор ници се спуштаат по ‘рбетот, а влакната се креваат на главата …

Не толку што звукот е стра шен, но дека ја кр ши тишината што владее од куќата на Радоје до најоддалечените врвови и кон небото.

Кога ќе сака да зборува со некој, Радоје претежно разговара со мачката, која ја именуваше како Брко. Всушност, Брко не беше мачка на Радоје.

Но кога почи нал најблискиот сосед на Радоје, Брко останал на тревникот и каде и да отидел, доаѓал во куќата на Радоје.

Тие двајцата разговараат навечер, Радоје му кажува на Брко каде бил и што правел преку ден, Брко му ги доверува на Радоје неговите авантури, и така натаму секоја вечер.

– Кога ќе се стемни, палам оган, разговарам со Брко, потоа го вклучувам транзисторот, ги слушам вестите и потоа заспивам.

– Кога ќе се разбудам навечер, се сеќавам дека должев 12 марки во продавницата, па размислувам како да ги вратам, немам други проблеми.

-Станувам наутро, најдобро е кога е сончев денот, излегувам и гледам околу оваа убавина, се вртам таму – нема никој, се вртам овде – никој овде.

Понекогаш одам кај Вардиште, за некој денар, им помагам на некои луѓе да исцепат дрва или нешто друго, но тоа е ретко – вели Радоје.

-За зимата подготвувам дрва, ставам буриња зелка, има и 60-70 килограми брашно, едно големо парче сланина, малку грав, вреќа компири, има и два килограми јаболка, малку масло, сол и шеќер, сосема доволно.

– Имам еден транзистор на мојот имот, тој ми е најважен, имам и неколку вое ни чизми, ги чувам за специјални прилик, имам мачка, имам и патики, летово ми ги даде Војкан Крстиќ, а тоа е сè – вели Радоје.

Продавницата во Вардиште е на три часа пешачење.

Војкан Крстиќ, познат филантроп, хуманист, кој дошол во имотот на неговата мајка долу во Вардиште му дало пакет храна.

– Ви благодарам Војкан, за тој пакет од тогаш. О, уште што се немаше таму – вели Радоје.

Кога ќе дојде ноќта, волците, му се најблиските соседи, завиваат околу брвнарата. Радоје потоа се затвори одвнатре.

А околу дрвната кабина тој има ставено жица и лименките, со цел да ги предупреди ако животно се обиде да се приближи до брвнарата или пак сака да влезе.

Радоје има сестра во Ужице, но Ужице не го привлекува. Да, сè е во ред таму, но во Ужице Радоје не може ниту да се одмори, ниту да спие, ниту да дише како што прави под стреата на брвнарата

Радоје, кој има само 51 година, се сеќава кога во неговата куќа и куќата на неговиот полубрат имало 17 членови на семејството.

– Понекогаш сонувам луѓе околу куќата … Сите се среќни, се будам, нема никој … Загарите од планината лајат да ме потсетат каде сум и дека сум сам.

Не се плашам од нив. Јас сум роден овде, каде би бил од тука кога нема ништо поубаво за мене – вели тој. Што се однесува до останатото,Радоје вели дека е задоволен од својот живот, освен со што ги има тие 12 марки долг.

Нема забелешки. Тој бил на лекар само еднаш, многу одамна, кога стомакот му бил проб оден со рог, а уште тогаш Радоје брзо се врати од болницата.

Тој не сака да зборува за староста што доаѓа. Ниту што понатаму, ниту како ќе ја остави Брвнарата и сите убавини околу неа.