Христина и Марко се лекари на кои најубавите работи им се случија во време на вирусот

  • By klaster1
  • мај 5, 2021
  • 0
  • 364 Прегледи

Дека љубовта не избира ниту место ниту време, несвесни за околностите и проблемите што постојат во целиот свет, најдобро покажува љубовната приказна на двајца млади лекари од Врање.

-Додека Марко Иванчов предаваше на Медицинскиот факултет, Христина Спасиќ ја вршеше својата работа во Ургентниот центар, вирусот дојде и им ги однесе животите во правец за кој не можеа ни да сонуваат.

– Пред вирусот работев во Ургентниот центар во Здравствениот дом во Врање, и кога започна вон редната состојба и започна целата ситуација со вирусот , ме префрлија на Инфективното одделение меѓу првите лекари.

-Како што состојбата земаше замаф, на 31 март минатата година беа примени поголем број лекари и добив договор за трајно вработување.

– Во тоа време, Марко беше професор на Медицинскиот факултет, а кога беа отворени нови оддели во болниците во Врање, тој доби и покана да се пресели во една од нив – ни раскажува Христина Спасиќ.

Во мај, Врање имаше дури четири оддели за актуелниот вирус, и бидејќи Христина беше назначена за оддел број 1, таа отишла да посети други оддели со друг лекар.

За време на нив, таа се сретна со голем број колеги, специјалисти и лекари, сепак, еден состанок ќе го памети засекогаш.

– Разговаравме, разменивме искуства. Не се знаеше многу за вирусот во тоа време, тој беше непознат за сите нас, но моравме да се вклопиме.

-Повеќето од нас тогаш се мешаа и се запознаа, а потоа го запознав Марко, всушност тој ме виде – вели Христина низ смеа.

Неколку дена подоцна, Христина била поканета да се врати во болницата за да им помогне на своите колеги, поради големиот број пациенти, а тоа беше во смената на Марко.

– Кога ќе заврши сè, одам дома, а надвор почнува да врне дожд. Колегата Марко веќе беше пред и ми понуди да ме однесе. Отпрвин одбив и се согласив само откако тој инсистираше.

– Тој ме праша каде да ме вози, каде живеам. „Во долниот дел на градот“, велам, и тој ми рече: „Па и јас, како не се познаваме? – се смее Кристина.

Почнаа да зборуваат, разменуваа телефони и на почетокот на јуни започнаа да се забавуваат.

– Сè започна од видното поле, на почетокот само нашите очи беа видливи над маската. После тоа, сè се случи многу брзо. Во март оваа година, се веривме.

– Вирусот им донесе лошо на многумина, за жал, но тогаш сè започна за нас. Прво постојана работа, потоа го запознав Марко, се веривме.

– Дојде и специјализацијата, јас од општата хирургија, тој од ортопедија и на сето тоа доаѓа бебе, како шлаг на тортата – ни објаснува таа.

Фактот што пред само една година, Христина, обучена за познавање на германскиот јазик, беше подготвена да ја напушти земја во потрага по подобар живот, зборува многу за тоа колку судбината ги вклучуваше нејзините прсти во нејзиниот живот, како и на Марко.

– Се се случува со причина. Оваа ситуација нè научи дека здравјето, пријателството, почитта се поважни од било што … И најубавите работи ни се случија на двајцата токму во времето на вирусот – заклучува Христина.