Светлана е една од последните жена часовничари – проговори како и е во моментов

  • By klaster1
  • јуни 23, 2021
  • 0
  • 383 Прегледи

Семејството Петровиќ од Ужице има најдолга традиција за поправка на часовници во градот. Тие се грижеле за точното време повеќе од 150 години.

Знаењето се пренесувало со генерации и во нивната работа, сите идни занаетчии од овој крај токму од нив ги учеле основите на овој занает.

Од средината на 19 век, луѓето од Ужице поправаа часовници во занаетчиската продавница на Петровиќ. Семејната приказна ја започнал Сретен Петровиќ, кој направил сребрени предмети за домашна употреба, а наскоро и првите часовници пристигнале во продавницата.

Златарот Сретен Петровиќ и неговите потомци, во согласност со времето во кое сите живееја и работеа покрај нив, ги зачувале занаетот и продавницата, отворени усте во 1870 година.

Најзначајно дело на златарот Сретен Петровиќ е котелот, кој меѓу другото бил претставен на светската изложба во 1900 година во Париз, а кој денес се чува во Белградскиот етнографски музеј, како и неколку негови токи.

Оние од колекцијата на Музејот Ужице, како и други производи и алатки со кои тој работел најпрво како златар, а потоа и како часовничар, биле претставени во 2019 година на изложбата „Време, проток и оток.

Посветена на еден од најважните занаетчии на Ужице од втората половина на 19 век, што всушност е хроника и на семејството Петровиќ и на градот во изминатите 150 години.

Денес, занаетчиската традиција на Петровиќ ја чува снаата на Сретен, која била омажена за неговиот внук, кој работел како часовничар, во продавница во која се уште важи гаранцијата за часовници со печат „Петровиќ и синови“.

„Сретен започна со накит, а потоа се појавија часовници. Овие беа прекрасни, германски ѕидни часовници кои работат и денес. Прадедото имаше три сина, затоа дуќанот се вика Петровиќ и Синови, а во тоа време занаетот завршил во ,,Пешта и Братислава “, вели Светлана Петровиќ.

Двајцата синови продолжиле да се занимаваат со семејниот занает и своето знаење го пренесоа на новите генерации, а Светлана се заљубила во овој занает кога дошла во семејството Петровиќ.

„Во мое време беше реткост да имаш часовник, на прсти можеа да се изборјат луѓето кој имаат. Јас се заљубив во овој занает. Откако дојдов во оваа куќа, навистина прекрасно е чуството “, додава Петровиќ.

По неодамнешната загуба на нејзиниот сопруг Светлана, таа работи сама, но не се грижи за иднината на семејниот занает, бидејќи е сигурна дека нејзините деца ќе ја продолжат традицијата.

„Многу е убаво кога нешто правите сами, кога знаете да направите нешто и тоа ве исполнува со необјаснива среќа. И ако се родевме повторно, сите повторно ќе се занимававме со ова, иако е тешко да се одржува занает и продавница

,,Денес, сè помалку работи, бидејќи механичките часовници повеќе не се прават. Претходно, чистењето, подмачкувањето, менувањето на клучот беа направени, нарачани делови за часовници, денес се менува само батеријата, ременот или механизмот “, заклучува Светлана.

Сепак, и покрај сè, кога нешто трае и покрај времето што минува, најдобра потврда е непропадливата вредност, бидејќи и денес, по 150 години, на сите им треба вистинско време.