Од успешен балетан до бездомник, Никола веќе три години е на улица, и по три дена ништо не става во уста

  • By klaster1
  • јуни 19, 2021
  • 0
  • 2154 Прегледи

-Јас се викам Никола Враниќ, роден сум во Белград во 1969 година. Во моментов сум на улица, всушност живеам на улица три и пол години, на влезовите, дури се снаоѓам и на клупите во паркот кога времето е топло.

-Јас сум бездомник, воопшто не ми е лесно – вели човек облечен во костум, со вратоврска, цвет на преклопот и шамиче во џебот.

Пред да го продолжи животот на улица, тој бил успешен балет танчр, а сè што му се случи подоцна било снимено во документарниот филм „Бездомник Денди“, пишува „Прва“.

– Животот на улиците на мојот роден град е интересен, но од друга страна, може да биде мрачен, особено кога имате празен џеб, па се случува да не јадам ништо два-три дена. Добро бев до декември 2017 година, сè одше во најдобар ред – се сеќава Никола.

Тој додава дека како дете имал сè што му требало или сакало, но сега, сè е сосема поинаку. Сепак, тој не се откажува од добра облека, па затоа ретко кој може да го погоди неговиот сегашен начин на живот.

– Само тоа ми остана, телефон, гардероба, три или четири јакни, кошули, некои панталони. Кој сè уште носи зимски чевли на 30 степени – ги имам само нив, морам да купам сандали, нешто лесно.

– Најчесто ги чувам своите работи за хемиско чистење, во два дуќани ги замолив да ми ги чуваат, кога ќе одам со парите, земам кошула или јакна – вели Враниќ.

Уметничката кариера ја започна пред 30 години, а по тра гедијата, остана сам, го продал станот, ги потрошил парите и останал без работа.

– Балет! Можев да живеам од тоа, приходите беа солидни кога беа премиери, одевме и на турнеи. Загреб, Сараево, ги добивате дневниците. Она што го велат во таа песна „мајките, татковците не тушираат со пари“, добро, така живеев без претерување и ништо не ми недостасуваше.

Сега играм послабо, но кога ќе се случи претстава – да. Пробав пантомима на улица, а потоа ме извадија од улицата. Сè мора да се смени, ништо не трае вечно – вели тој за „Прва“.

Тој во моментов нема приход, освен парите што луѓето му ги даваат кога ќе ја испружи беретка . Неговиот живот полн со контрасти му послужи како инспирација на режисерот Југослав Николиќ да снима филм за него – „Бездомник Денди“.

– Ако го погледнете главниот лик, ќе разберете зошто – затоа што тој се облекува подобро од повеќето луѓе во градот. Судбината на луѓето е таква, не само судбината на уметниците.

Хонорарните уметници се во тешка позиција, не само затоа што државата не се грижи за нив или се сеќава на нив во одреден момент и им дава милостина, но и на други луѓе, знаете колку е тешко да се живее така – вели директорот.

– Имав период кога имав долга коса, запоставена брада, навистина изгледав како најлошите бездомници кои биле на улица цел живот. Еден ден решив барем да се средам во берберница.

По берберницата, тој отишол во театарот, кој често го посетувал кога персоналот често го пушта да присуствува на претстава или купува билет од питачење. Тој е благодарен на пријателите што му наоѓаат работа или му даваат динар.

– Го познавам Никола Враниќ од ’96 година. година, игравме заедно во театарот на движењето „Мимарт“. Тој е извонреден човек, а што се однесува до човечките квалитети и уметничките квалитети, некој што не заслужувал таква судбина.

Ова е изненадувачки за мене, имајќи предвид дека не сум го видел скоро 10 години. Всушност, тој не знае ни да праша, бидејќи некој што е на улица веќе пет години, сепак го задржува тоа достоинство – вели Ивана Зонјиќ.

Улицата носи сè, на улица и вие учите многу, но јас би сакал да побегнам од тоа. Спиев насекаде, се смеев на тие влезови во Терезије, кога ќе ги видам сега тие бездомници како мене.

Дури бев згрозен што морав да ги поминам, тие се чувствуваа и мислеа „само ова никогаш да не ми се случи“, а потоа се најдов во тоа. Потоа спиев во паркот, па во влезовите на зградите – вели Враниќ.

Тој додава дека за времето поминато на улица доживеал и многу пријатни моменти.

– Имаше повеќе пријатни моменти откако бев на улица отколку непријатни. Омилен ми е кога некој ќе застане, па и да не даде некој денар,туку само да разговра со мене, срцето ми е исполнето!

Се сеќавам на едно момче, тој дојде и како ме гледаше и неговата мајка му рече: „Немој да изгледаш така, грубо е“, и тој рече: „Чичко, може ли да те повлечам за брадата“, и Имав долго време брадата и тој ме повлече и ми рече: “За што си тажен?” – се сеќава Никола.