Овчарот Јанош веќе 30 години паси овци за друг: На ден пешачам и по 20 км, станувам и ноќе

  • By klaster1
  • мај 4, 2021
  • 0
  • 407 Прегледи

Да и се каже на жената дека е овца е на вреда и за жената и за животното, кое неправедно се смета за нем.

Кој ќе го каже тоа, не само што не е џентлмен, туку и воопшто не го познава темпераментот на овие благородни животни. Со овците, треба да знаете како да бидете главни и да го слушаат вашиот збор.

Овчарот Јанош Куткин (50) ја раскажува својата приказна за неговите 300 овци што ги чува на ридинките на излезот од Канџија кон Нови Кнежевац.

Иако роден во Суботица, тој исто така завршил средно трговско училиште. Јанош никогаш не ја работел својата професија. Веднаш штом, завршил во ен рок во 1992 година, започнал да чува овци и сè уште ја работи таа работа.

– Најрпво чував говеда, откако завршив во ениот рок, тешко беше на почетокот, но ако го сакаш тоа не е е проблем.

– Не би ја сменила оваа работа за директорска работа. Но, мора да го сакате и да знаете да го работите ова. Колку повеќе им давате на овците, толку повеќе тие ќе ви возвратат.

– Овците се од расите Виртемберг и Мерино и нивната волна е многу добра, но што вреди кога сега нема цена. Порано, кога ги стрижев, можеше да се створи многу повеќе од сега.

-Сега килограм волна не може да се продаде ни за десет динари – надополни Јанош.

– Волната стои од минатата и претходната година, никому не му треба. Тогаш од што прават џемпери, ако не купуваат волна? Секако од некои вештачки материјали.

Денот на Јанош и неговата сопруга Аранка, која е градско дете, но која научила да прави сè околу овците со него, започнува уште рано в зори.

– Жената оди да помогне со јагнињата, а јас со овците низ шумата. Треба да бидеме барем до два часот попладне кога газдите ќе дојдат да ги измолзат и после тоа повторно одиме на пасиштето, тие потоа преживуваат и понекогаш со нив сме и до девет навечер – продолжува Јанош

Иако овците знаат да се снајдат низ прилично густата шума, јас го гледам секој нивни потег додека се движат и пасат. Веднаш штом ќе видам на нивното крзно нешто што не треба, веднаш ја фаќам и и го чистам со ноктот.

-Секојдневно поминуваме по 20 километри заедно. Овците даваат најмногу млеко . Даваат млеко и во текот на зимата кога се претежно внатре, но не толку колку што сега кога е сезона за пасење

Сепак, работниот ден на овчарот не завршува ниту тогаш, бидејќи тие често стануваат ноќе, особено кога е сезона на јагниња.

– Стануваме два три пати во ноќта за да се грижиме за јагнињата. Има и такви на кој им е потребна помош. Секоја овца го препознава своето јагне по мирис и потоа се грижи за тоа – ни објасни овчарот.

Јанош и Аранка сменија многу газди, а за сегашните, семејството Такац, тие имаат само пофални зборови.

– Верувајте ми, што јадат тие, јадеме и ние. Платени сме точно на денот кога сме договорени, тие нè почитуваат и се грижат за нас.

-Секој месец имаме два слободни дена и потоа одиме во Суботица, ја посетуваме куќата и бидејќи нема автобуси поради вирусот, тие нè носат и не одведуваат – додава Аранка.

– Гледам како луѓето се борат во градот, тие го добиваат минимумот, па дури и му го враќаат на газдата, тие често се пони жувани, ние навистина имаме среќа со овие газди. Не се сите такви.

Иако немаат работа, младите многу ретко сакаат да го работат ова. Оние кои ќе го пробаат се откажуваат многу брзо.

– Можеби не мора да ја сакате секоја работа, но мора да го правите тоа искрено од срце, заклучува Јанош.