Милица 12 години e во инвалидска количка, а веќе има истрчано 3 маратони, а сега има нова цел

  • By klaster1
  • јули 25, 2021
  • 0
  • 1026 Прегледи

„Мислам дека претходната година беше предизвикувачка за сите во различни области, така што беше иста за мене. Морав да сменам или одложам многу работи, што влијаеше на моите обуки.

,,Cелосно преминување кон работа од дома, организација на моето секојдневно функционирање, продолжување на мастер студии … Но, од друга страна, имав можност да патувам повеќе низ Србија и пишувајќи за пристапноста до туризмот.

,, Понуди за корисници на инвалидска количка, добив две награди, работев со одлична група на луѓе за да ја започнам иницијативата IM-PACT 21 и едвај чекам да споделам повеќе информации за тоа наскоро. ”

Вака Милица Кнежевиќ (28), девојка од Зрењанин, чиј живот се сменил со сообраќајна не среќа кога имала само 15 години, го започнува разговорот за ,,Еспресо,, Таа го истрча својот трет полумаратон оваа година, а оваа трка и беше особено важна.

– Секоја трка е посебна, но оваа дефинитивно беше различна затоа што имавме гостин од САД. Професор кој ме научи додека студирав во Охајо и кој ме инспирираше да пробам да минам 21 километри воопшто.

Секое учество досега е во нејзиното убаво сеќавање, а исто така вели дека моментот на поминување низ целта е незаборавен.

– Имав најголема неизвесност со првата, бидејќи никогаш порано не бев истрчала на толку долга рута. Покрај тоа, решив да се пријавам три дена пред трката и апсолутно немав идеја дали ќе успееме, но имав огромна желба да се обидам.

– Навистина се сеќавам на секое учество за големата енергија, луѓето што ги запознав и неверојатно чувство кога ќе ја поминете целта.

-И, ако требаше да го издвојам најтешкиот дел, тогаш тоа ќе беше да организирам превоз до Белград, додека немавме сопствен автомобил, бидејќи за жал јавниот превоз е многу недостапен.

Милица и нејзиниот вереник водат активен живот и се голема поддршка едни на други. – За мене тренингот и физичката активност се дел од секојдневието.

Барем се обидувам да го направам тоа така. Па, не можам да кажам дека подготовката е тешка за мене. Особено затоа што не бркам никаков резултат, но единствена цел ми е да пристигнам во времето предвидено за полумаратонот.

Што се однесува до психолошкиот дел и мотивацијата, немам проблем затоа што пред се мојот вереник кој трча со мене на секоја трка и тренинг, е мој ветер во грб и е тука секогаш.

Кога станува збор за условите што ги има за тренинг, таа вели дека поради нејзината состојба, честопати мора да импровизира.

– Ова многу зависи од спортот и видот на попреченоста, но секако има огромен простор за подобрување, особено во однос на обезбедувањето спортски инвалидски колички и друга опрема.

Кога станува збор за моето вежбање, теретаните многу често немаат соодветен пристап за некој што користи инвалидска количка, ниту пак уредите дизајнирани да бидат достапни за секого, па затоа многу често импровизирам со достапното.

Тротоарите се многу проблематични, со дупки, високи рабници, луѓе кои паркираат на тротоарот, што го отежнува само движењето со инвалидска количка, а исто така и подготовката за трки.

Затоа многу често користам велосипедски патеки, барем во деловите каде што постојат. Поради целата ситуација од минатата година, преминав голем дел од тренингот во домашни услови, кои за среќа полека се менуваат.

– Дефинитивно планирам да продолжам да учествувам на полумаратонски трки и веќе имам планирано уште една годинава. И целта е еден ден да се истрча целиот маратон.

Учеството во трка дава посебно чувство во споредба со тоа кога трчате некаде самостојно, поради целата атмосфера, луѓето.

– Исто така и предизвиците што треба да ги надминете и конечно чувството дека сте се победиле себеси и сте ги поставиле сопствените граници. Плус, одлично е да мотивирате барем една личност да се приклучи на следната трка, вели Милица.