Камионџијата Жељко: Во Америка сум 10 години, возам, плачам како дете и мислам само на една работа

  • By klaster1
  • јули 4, 2021
  • 0
  • 16606 Прегледи

Како дете, тој сонувал да замине во Америка, да вози камион на патиштата на ветената земја, да се ожени со црна жена од Србија, да има деца со неа и да добие награда за лотарија.

Од тогаш до денес, на Жељко Лемез (49) му се исполнија три од четирите желби.

Денес, километри остануваат зад него, оние илјадници што ги минува низ автопатите меѓу бреговите на два океана, покрај густо населените метрополи и планински масиви.

Но колку и да е голема Америка, тој ја запозна цела. И Канада. Двапати стигнал до Алјаска. Ја видел Америка но не и неговите деца, копнежот останал.

– Јас поднесов трудови за САД, Канада и Австралија преку меѓународна организација. И, како да знаеја за мојот сон, Американците ми дадоа имигрантска виза, започнува тој за ,,Блиц,,

Во јуни 1998 година, тогашната сопруга и јас слеговме во Ајдахо. Додека стапнав на американско тло, си реков: „да се вратам а “, – вели овој Сараевец по раѓање, граѓанин на Ужице по адреса, Србин и Американец по државјанство.

Само што, тој не знаел каде ќе се врати. Во поделеното Сараево, каде останале неговите најблиски роднини? Неговата судбина била пододредена.

Неговото незнаење на англиски јазик го чинело добро платена работа. Работел во перална за автомобили, дистрибуирал брза храна, превезувал работници и на крајот им предавал на децата фудбал како тренер.

Во меѓувреме, тој се развел и реши да започне нов живот. Од Ајдахо се пресели во соседна Невада. Град кој живее 24 часа на ден – како да е создаден за него.

– Имаше многу Срби во Лас Вегас. Како и повеќето наши, јас работев како таксист. Имаше толку многу што чекајќи ги патниците пред аеродромот и слушајќи српски јазик од устата на моите колеги, имав впечаток дека сум во Србија.

-Скоро сите Србинки работеа во казина. Помладите сервираа пијалоци или делеа билети на играчите, а постарите заработуваа како собарки во хотели во казино. Таму ја запознав Данка, од Ужице, – се сеќава Лемез.

И Данка е кратка, црна, иста како и во неговите детски соништа. И двајцата работеа до четири часот по полноќ, се сретнаа после работа и се разделија во раните утрински часови.

Љубовта подоцна била крунисана со брак во српска црква во Лас Вегас. Керката Ивана и синот Милан дошле како нејзини водичи. Двајца ангели. Втората желба на Желјко се остварила.

И богатиот Лас Вегас во 2008 година го потресе глобалната економска загуба. Градот е скап, живее од туристи и малку од самите жители. Требаше да се бара решение. Недостигот на пари траел, па Желјко реши да си ја исполни третата желба на од детство.

Купи камион. Тој е на пат, зад воланот, Данка до рано наутро на работа. Како можат децата да си дозволат да растат со своите родители зафатени со работа?

– Се роди идејата да останам во Америка и да заработам пари за целото семејство, а тројцата да се вратат во Ужице. Дозволете ми, помислив, да ги научам децата од каде им се корените, кои се чичковците, братучеди и дедовците, од каде се, каква слава слават.

-И реков на Данка: „Оди во Ужице, животот во Србија е убав кога имаш пари“. Парите се моја обврска. Таа прифати, – вели Желјко.

Според неговиот календар, пролетта и есента се времето кога тој ги поминува на тркала, крстарејќи по Америка низ зима и лето.

– Кога пристигнувам во Америка, поминувам два дена во хотел за да се прилагодам на временската разлика, а потоа и на правецот на патувањето. Имам сопствен камион, работам во компанија сопственост на Срби.

Јас ја патував Америка од Портланд до Мајами и Феникс до Бостон, кој знае колку пати. Нема метар американски автопат што не сум го прегазил во овие десет години.

Турите од исток кон запад траат четири дена во една насока, дозволено е да се вози 11 часа на ден, односно да се минуваат 1.200 километри, – пренесува Лемез.

Постојано на готовс, уморен, осамен. Едниот доцни да ја вчита својата стока, другиот брза, третиот чека на испорака, шефот е заинтересиран само за профит.

Кога на тоа ќе се додадат мислите за семејството што е далеку и го чекаат … Тешко, навистина тешко, но лесни пари нема, вели тој.

– Секој ден сме во контакт. Дури и од тука, му помагам на мојот син да ја заврши домашната задача, се миеме, се смееме. Но, тоа не е тоа.

– Телефонски разговор, фотографија, видео не може да го замени чувството кога сте во близина на дете, го гледате како расте, го ставате во скут, го гушкате, го бакнувате, носите го во парк, на игралиште.

Дури и да сме повторно заедно од денес, никогаш не можам да си простам што пропуштив добар дел од нивното детство. Пари и само пари.

Како одминува времето, секое заминување од Ужице кон Америка станува потешко за мене. Плачам како дете. Утешен сум што тоа што го правам – го правам за нив, но повторно парите не можат да плаќаат за пропуштени денови и години – вели искрено.

– За четири години, ако сè оди како што треба, тројцата ќе се вратат во Лас Вегас за децата да одат на колеџ. Кога одат на училиште, можат да изберат дали да останат тука или да се вратат. Во пенизонерски денови, јас и Данка ќе се преселиме во Ужице, – вели Желјко.

До тогаш, можеби ќе се оствари неговиот четврти сон. Тој редовно игра лотарија. Ги чека своите броеви. И денот кога повторно ќе ги прегрне децата.