Иако не ја познаваат, Нада и нејзината мајка и понудија на баба Деса да живее кај нив и да биде дел од нивното семејство

  • By klaster1
  • април 28, 2021
  • 0
  • 5413 Прегледи

Во селото Дебрц, во општина Владимирци, бабата Десанка Лукиќ живее потполно сама, а единствената светлина што ја гледа е пламенот на свеќата.

Тишината ја крш ат отчукувањата на стариот часовник и класичната музика од транзисторот на батерија. Нема сосед, а првата продавница е оддалечена со километри.

– Темнината е мојот кош мар, ноќна мо ра. Навистина ми е тешко. Еве, вака, кога лаат кучиња, не можам да излезам, како да излезам кога не знам што ме чека таму.

-Тоа е најтешката работа за мене. Кога е ден е полесно, гледам сè и се занимавам со моите растенија се додека можам и наоѓам утеха во тоа. Никој не ме слуша како плачам, никој не ме гледа и така го поминувам денот.

-Кога ќе почне да се стемнува, кога треба да влезам во куќата и кога треба да легнам, тогаш е најтешко за мене. Навистина ми е тешко, и претпоставувам дека тоа ќе помине – опишува баба Десанка.

Таа вели дека на нозе ја одржувало работата. Во текот на денот, таа ја обработува својата градина, одгледува краставици и домати, храни кучиња и носи дрва, како што вели, работи колку што и дозволува здравјето.

Нема сосед, а првата продавница е оддалечена неколку километри. Нејзиниот сопруг поч инал пред четири години, нејзините соседи пред повеќе од една деценија, а наследниците не доаѓаат.

– Живеењето во темница е нешто што не би го посакала никому. Навистина е страшно, додека мојот сопруг беше жив, немав страв.Знам дека тој е тука и јас бев психички олеснета, не чувствував болка, и си ги вршев своите обврски.

-Не смеев да влезам во куќата, мислам сè, сега некој ќе ме уд ри по грбот, главата, ме фати пан ика и така веќе четири години.

По репортажата за баба Деса, која живее без струја веќе 42 години, луѓе од различни делови на светот изразија желба да и помогнат.

Една од нив е студентка Надја Милиќ, која во договор со нејзината мајка, реши да и помогне и да ја покани во нивниот дом.

Бидејќи верувајќи дека електричната енергија е минмум што треба да го има, и дека на бабата и треба семејство, некој со кој ќе разговара, се дружи и да и се најде кога и е најпотребно …

-Кога ја слушнав сторијата низ медиумите, останав без зборови, навистина ми беше тешко, почнав да плачам. Разговарав со мајка ми за тоа како би и помогнале.

-Единствен начин беше да дојде кај нас да живее, да биде дел од нашето семејство.

-Мислам дека струјата е минимумот кој што треба да има некој, покрај тоа и луѓе со кој таа ке може да се дружи споделува и побара помош кога и е најпотребно, вели младата Надја.

Баба Деса остана без зборови, неможеше да поверува дека на планетата има сеуште вакви луѓе што ке и пружат ваква помош.

-Моја Надја вечно сум ви благодарам, навистина неможам да поверувам дека се уште има такви добри и племенити луѓе. Некој што ќе прими човек во куќа што не го ни познава, вели полна со емоции баба Деса.

Сепак баба Деса ќе остане во нејзината куќа бидејќи како што вели тоа е нејзинот дом, а ќе се посетуваат и дружат со семејството на Надја , и тоа ќе прерасне во нешто многу поголемо.

Градоначалникот ја посети исто така и и вети дека ќе ја обезбедат струјата во нејзиниот дом. Истотака таа од општината ќе добие и еднократна парична помош.