Драган иако е потполно слеп поправа електрика, издал книга и не познава никакви препреки

  • By klaster1
  • јуни 23, 2021
  • 0
  • 558 Прегледи

Иако го изгубил видот пред три децении, Драган Поповиќ од селото Луново во Ужице не се предава, ,љубопитноста и вештите раце прават чуда и секој ден ги поместува границите во работата што ја работи и се смета себеси за среќен човек.

Најдобар доказ е дека ако имате волја, можете да направите буквално сè, бидејќи иако слепиот Драган е пензиониран учител по музика кој се че дрва, коси треба, копа, мели, поправа бела техника, пишува, пее и рецитира.

– Поправив сè што беше скршено во куќата, не чувам ништо лошо за еден ден. Поправам, бојлери, шпорети, машини за перење, ставам тусеви во бањата, ниту еден не беше инсталиран од мајсторот – вели Драган.

Тој отсекогаш бил вешт во секоја работа и како што вели, никогаш не чекал некој друг да направи нешто за него.

– Јас на секоја работа ги удирав ноктите, забите, челото, градите нема пречки за мене, нема запирања, мора да одиме напред – вели Драган.

Со истата љубов со која се посветува на секојдневните работи, Драган е посветен на песните и често настапува на разни настани со неговиот пријател Илија Марковиќ, пеејќи српски изворни песни.

– Драган е експерт за музика, исто како што е експерт за целата работа што ја работи во своето домаќинство.

Двајцата често настапувавме и слободно можам да кажам дека музиката е важен дел од неговиот живот, така што тој ретко и тешко се одвојува од хармониката – вели Илија.

Драган оди во чекор со времето, користи современи технологии, чита, пишува и сè со помош на лаптоп.

– Често ми се случува да заспијам со лаптоп, а потоа продолжувам таму каде што застанав. Јас сум член на библиотеката за слепи и лица со оштетен вид и најмногу ми се допаѓа класичната литература.

-Прочитав илјадници книги, и сакам да пишувам многу, и како резултат на тоа, објавив пет книга со поезија и проза – вели Драган за Гласот на Србија.

Активен е и во спортот, бил падобранист, а кога целосно го изгубил видот, освоил сребрен медал на атлетско спортско натпреварување во дисциплината фрлање диск.

Сепак, Драган тврди дека сето тоа го постигнал благодарение на неговата најголема љубов, животната сопатничка Славица, која од љубов ја нарекува „ластовичка“.

Таа вели дека Драган е нејзината најголема инспирација, тивок копнеж од својата младост со кој неговите патишта повторно се прекрстија пред две децении.

– Мојата ластовичка, моите две очи, таа е неизбежна на секоја работа, во секој чекор што го преземам е половина нејзин. Кога патувам некаде, со нетрпение чекам да се вратам дома.

Кога ќе се свртиме кон Ужице, сè трепери во мене затоа што знам дека таа ме чека, знам дека ме чека со истата љубов, јас сум среќен човек, тоа е всушност среќа – тврди Драган.

Славица ги потврдува своите зборови и вели дека е неуморен и дека е тешко да се следи неговото темпо.

– Кога ќе се одмори, тоа го прави за мене, затоа што немам толку сила како него. Нашиот живот е бајка, тој раскажува убава приказна, тој е внимателен и мислам дека ме сака искрено – вели Славица.

Драган им порачува на сите што се борат со хендикеп да не се предаваат, бидејќи среќата може да биде зад аголот, но ако не отидат на тоа место никогаш нема да ја пронајдат.