Браќата Даниел, Душан и Иван: На нива без трактор, во штала без животни, а дома без струја и бања

  • By klaster1
  • мај 30, 2021
  • 0
  • 4240 Прегледи

Даниел Стојановиќ (18) од Кметовац близу Гњилане е најстариот од тројцата браќа и живее со своето семејство во студена и недовршена куќа, без струја и бања.

Тој е во четврта година средно училиште, а одморите, викендите и слободното време ги минува приватно работејќи со татко му и помладиот брат.

„Петмина не можеме да живееме со минимална плата и додаток за деца, мора да работиме. Јас и брат ми му помагаме на татко ми, работиме кај едни луѓе за минималец за живот што се вели, затоа што немаме машини за да го обработуваме нашиот имот.

Ако имавме трактор, малку говеда, можевме да го направиме тоа повторно. Најмладиот брат оди во основно училиште и е добар ученик.

За жал, тој нема компјутер, за време на вон редната состојба, тој не можеше ниту да посетува часови како другите деца “.

Пред петнаесетина години на ова семејство им ја украле кравата што ја имале. До денес шталата е празна и штетата не е надоместена.

Според Даниел, во 2017 година тие добиле помош за опремување на бањата, но тоа не било доволно за да се заврши работата. Проблемот сè уште постои, иако тие им се обратиле на властите.

„Во 21 век живееме без бања, црпиме електрична енергија од соседот, напонот е слаб, затоа готвиме на дрва, на рака переме облека… Горниот кат нема мебел, куќата е секогаш студена, има многу влага, и условите се многу лоши.

Размислував да одам некаде на работа да го средам тоа и да инвестирам во имотот “, вели Даниел.

Ниту тој, ниту неговиот брат Душан (17) не сакаат да се одделат од семејството во потрага по работа. Тешко им е, велат тие, да ги напуштат татко им, мајка им, да го напуштат родното место.

„Ние сме родени и израснати тука“, вели Даниел, „никаде не е како дома и затоа би сакале да не мора да одиме никаде, туку да правиме нешто тука и да имаме од што да живееме“.

Но, не можеме да го решиме проблемот самостојно. Ние едвај врзуваме крај со крај, се бо риме за подобро утро, но тешко оди “.

Властимир и Слаѓана ги израснале своите синови да бидат вредни и искрени, врзани за своето семејство и татковина.

Колку и да им се чини недостижно да имаат основни услови за живот, тие не се свесни за скромноста и доблеста што ги плени.

Делејќи ја работата, грижата и радоста на нивните родители, Даниел, Душан и најмалиот Иван не очајуваат и се надеваат дека хармонијата и братската убов ќе ги одржат заедно.