Богосав на 91 година го победи вирусот: До оваа година не бев отишол ниту еднаш на доктор

  • By klaster1
  • мај 7, 2021
  • 0
  • 342 Прегледи

Богосав Веjковиќ од селото Суботинац кај Алексинац не знаеше како изгледа болничката соба сè до неговата 91 година.

И тогаш во средината на април, почувствува дека мотиката, која не ја испушти од раката, станува премногу тешка. Потоа го изгубил апетитот и се здобил со треска.

Ова витален дедо тврдеше дека за него не било ништо, дека сè ќе помине само по себе, но неговата ќерка Светлана веднаш го однесе на лекар во Алексинац, од каде бил испратен во болницата Ко вид во Крушевац.

Таму поминал 10 дена таму и успеа да се избори со болеста, која е најопасна за луѓето во напредна возраст.

Богосав признава дека во текот на целиот свој работен век, тој земал боледување само неколку пати, со цел да заврши некои приватни работи, и дека бил здрав како дрен.

– Одеднаш не можев да одам, не сум способен за ништо, се чуствував лошо. Ќерката веднаш ме однесе во Алексинац, каде ми рекоа дека морам да одам во болница.

-Ми беше многу тешко, носев маска со кислород четири дена, не можев да дишам добро. Не се плашев, живеев добро, имаше денови кога мислев дека нема да се вратам жив дома, помлади луѓе у мираа околу мене.

-Сестрите ме прашаа колку години имам, кога им реков дека сум деведесет и една тие ми рекоа: „Леле“. Јас бев најстариот во болницата – опишувајќи својата борба со вирусот.

По 10 дена, Богосав речиси целосно се опоравил, па бил пуштен на домашно лекување, каде за него се грижи неговата ќерка.

Неговата ќерка Светлана Живковиќ не е сигурна како Богосав ја добил бит ката, имајќи предвид дека по смртта на сопругата живее сам.

– Можно е некој од соседите да го заразил, а можеби и јас. Живеам во Ниш, но цело време го посетувам и имав ко вид.

-Среќа што имаме многу роднини овде во селото, брат, снаа, братучед, внука. Сите дојдоа на наша помош, татко ми го пречека во многу убав амбиент кога се врати од болницата – раскажува Светлана.

Опишувајќи ја борбата на нејзиниот татко со злобна инфекција, таа посочува дека клучна работа е што веднаш го однела на лекар.

– Прво, тој одби да прифати дека е болен, но безусловно ги слушаше лекарите. Сите беа љубезни, почнувајќи од д-р Маја, која прва го прими, и д-р Бобан Гавриловиќ, кој го испрати во Крушевац.

-Неговата состојба брзо се влошуваше, па веднаш се согласи да оди во болница. Се плашев за неговиот живот, без оглед на возраста, секогаш ти е тешко кога ќе го изгубиш родителот.

-Многу сум среќен што преживеа. Откако се врати, некако се смени, стана многу емотивен, претпоставувам сфати колку е близу до крајот, па сега уште повеќе го цени животот.

-Но, татко ми е голем борец, многу сум горда што толку храбро го издржа сето тоа во ова време кога младите ја губат таа страшна би тка – заклучува Светлана.

Д-р Владан Цветановиќ, директор на болницата „Ковид“ во Крушевац, потврдува дека Богосав бил еден од најстарите пациенти.

– Имавме и луѓе постари од него, се сеќавам на пациент кој е роден во 1928 година, но тој сигурно е еден од најстарите. Тој добро реагираше на терапијата и драго ни е што се опорави.

-Тој навреме се јави на лекар кога болеста сè уште не беше зафатена и тоа беше клучот за неговото лекување – вели Цветановиќ.