Андреа дала отказ во бутик и веќе 15 години работи машки занает

  • By klaster1
  • јуни 2, 2021
  • 0
  • 194 Прегледи

Андреа Лукачи Пап од Нови Сад се занимава со ковачкиот занает повеќе од 15 години и е една од ретките дами со чекан во рака која го ср уши стереотипот дека тоа е исклучиво машка работа.

Бидејќи ковачкиот занает е семејна традиција, Андреа вели дека како дете започнала да го совладува, имитира нејзиниот татко и да се обиде да го стори она што тој го направил во неговата работилница, која со децении се наоѓа на истото место – во делот од собите наменети за екипажот.

– После завршувањето на средното училиште, се вработив во бутик, но тоа не траеше долго и не беше успешно – Андреа се сеќава како запловила во водите на овој занает со нејзиниот татко Лајош Лукачи.

– Ја изгубив таа работа, татко ми ме праша зошто не би работел со него. Дотогаш мајка ми му беше неговата помош во работилницата. Знаеше дека една жена може да работи таа работа, прашање е само дали и колку сака.

Полека ги открив тајните на занаетот со него и оттогаш работиме заедно. Веќе скоро 15 години – ни раскажува Андреа, за ,,РАС Србија,,

Нашата соговорничка вели дека нејзината прва голема работа била реконструкција на оградата на замокот Дундјерски која мораше да се најпрво исчисти и оструга со жични четки за да се отстрани старата боја и да се стават деловите што недостасуваат, а потоа да се пребојат.

– Тато полека ме воведе во работата и ми покажа што и како да го направам тоа. Денес можам да правам производи од почеток до крај.

-Имам совладано одредени техники и можам да направам разни украси, цвеќиња, лисја од лим … Јас правам одредени процеси на стругање, и други финеси кој не се баш едноставни.

– Учам топло ковање, а тоа е опер ација за време на која материјалот се загрева на висока температура и се обработува со голем чекан – објаснува Андреа

Таа тврди дека овој занает не го гледа како исклучиво машки занает и вели дека кога треба да се носат тешки парчиња, повеќе од нив го прават тоа, а ако не мора, тогаш не учествува во тоа.

-Повремено, ако станува збор за поголем проект, ние вработуваме некој друг, но главно тато и јас правиме сè. До пред неколку години, мајка ми работеше со нас во работилницата.

– Понекогаш помагаше и сестра ми, во зависност од времето и обврските. Имаме регистрирана компанија СЗР „Валм“, кои се иницијали на имињата на членовите на нашето семејство – мама Валерија, моја, татко Лајос и сестра Марија – ни раскажува Андреа.

Минатата година, за време на вонредната состојба и забраната за движење, особено оние постари од 65 години, тие ги обновија оградата и надвратниците во црквата Алмашка во Нови Сад.

Пред 12 години, во истата црква, семејството Лукаши ги санирале решетките на прозорците. За Андреа, минатогодишниот ангажман во таа древна новосадска црква била вистински предизвик.

Меѓу другото, затоа што недостасуваа одредени делови, а тие немаа скица на која да направат нови, па ги импровизираа и средија според свои замисли.

Не помалку предизвик е реконструкцијата на деловите што недостасуваат на старата ограда на црквата Успение на Богородица во Нови Сад, како и изработката на нејзината реплика.

Андреа вели дека најчестата реакција кога луѓето ќе слушнат што прави е изненадување, што воопшто не е чудно, а ситуацијата во која се најде пред неколку месеци најдобро илустрира како луѓето реагираат на нејзината професија.