Александар го напуштил бизнисот во градот и замина на село да го обнови занаетот на дедо му

  • By klaster1
  • мај 29, 2021
  • 0
  • 347 Прегледи

Тука, килограм брашно се меле три часа, полека, на старомоден начин, со мелница, но затоа крофните направени од тоа брашно се здрави и вкусни, како од кујната на баба.

-брашното од оваа воденица се продава акако алва, така ја започнува својата приказна воденичарот Александар Саша Васиќ за ,,Српскаинфо,,

– Верувајте ми, не можам да произведувам колку што сакам. Имам порачки од скоро сите поголеми трговски центри, од тука до Бања Лука.

– И морам да заштедам нешто за туристите, кои доаѓаат до изворот на Плива, и застануваат покрај нив, за да купат килограм вистинско домашно брашно – вели Александар Саша Васиќ (48) од селото Врела, општина Шипово.

Саша не е единствениот мелничар на Плива, но тој е и последниот, ако ја посетите оваа река од бајките која оди по течението на реката. Неговата воденица е близу изворот на Плива, на крајот од патот, во подножјето на планината.

И има богата традиција. Пред повеќе од 200 години, поточно во 1806 година, оваа воденица е изградена од дедото на Саша. Во тоа време имало неколку воденици на Плива; но денес само оваа опстојала.

– Јас сум четврта генерација на мелничари во Васиќ. И јас останав единствениот. Оваа мелница ја наследив од мојот дедо Јован, кој се пресели во Шедник кај Суботица за време на колонизацијата.

Неговите потомци сè уште живеат во Војводина. Таму има 80 куќи на поколението- вели Саша.

Саша исто така живеел таму некое време. Во 1995 година, по вој ната семејството избегало во Војводина и се населиле, но за жал воденицата била огра бена и запалена.

– Ми беше многу жал, во тоа време, немав идеја дека оваа воденица ќе стане мојот живот за неколку години – вели Саша.

Тој отворил продавница, и добро му одело, но големите трговски ланци му го земале лебот.

– Кога големите трговски ланци започнаа да ги отвораат своите пазари во Шипово, ми беше јасно дека нема ништо со мојата деловна активност, вели Саша.

Ја затворив продавницата и почнав да размислувам што понатаму – вели Саша. Тој знаеше дека единствената шанса е да произведе нешто што големите трговци ќе го продаваат на своите полици.

И така, тој одлучил да ја обнови старата воденица во 2009 година. И според формулата која гарантира успех: производството е традиционално, а пласманот на производот е модерен и во согласност со законот.

– Имам свое препознатливо пакување, бар-код, марка, даночен број. Плаќам даноци на државата, редовно испраќам брашно за анализа и така ги исполнувам сите услови за да можам да го продавам во продавниците – вели Саса.

Килограм брашно од мелено во оваа мелница, чини 3,5 марки, но добро се пласира. Цената на еден килограм пченкарно брашно е два КМ, додека пченичното, ‘ржта и јачменското брашно чини 1,5 КМ за килограм.

Секое брашно во оваа мелница се меле од цели зрна, на начин на кој тоа го правел прадедото на Саша пред 200 години. Зрното се меле од голем мелнички камен, .

– Така, килограм брашно се меле два до три часа, додека кај големите мелници, кои работат на електрична енергија, еден тон брашно може да се меле за еден час.

-Но, не е исто. Брашното мора да биде ладно за да биде квалитетно, а во масовно производство е невозможно да се постигне тоа – објаснува Саша.

Зетот на Саша, Зоран Стојчиќ, кој му помага во мелницата, исто така ги совлада занаетот во мелница. Зоран е сопственик на кафуле во центарот на Шипово.

– Кафулето е развиено и добро работи. Бидејќи живеам во чаршија, наутро одиме на кафе во моето кафуле, ја проверувам малку ситуацијата, па се упатувам кон воденицата, да работам.

Тука сите одат од селото да работат во градот, а јас и Саша го правиме спротивното – вели Зоран. Тој не се досадува, вели тој, напротив, тоа го освежува и одмара.

Саша често останува во својата стара, реновирана куќа до мелницата. Има свој „приватен“ извор во дворот, убав, а на првиот кат има убаво украсени простории, кои понекогаш ги издава, но не на туристи за пари, туку само на пријатели, бесплатно.

– Доаѓаа кај мене дури од Америка, од нашиот народ. Тие спијат тука, па одат на море. Но, еве ги пред три, четири дена. Велат: мелничар, никаде не ни е поубаво од овде – вели Саша.

Би било уште поубаво кога овој дом би имал домаќинка, но саша е ерген и девојките не сакале да доваѓаат за мелничари.

– Особено селските девојки бегаат од селата и мелниците. Некоја образована жена од Бања Лука или Белград повеќе би сакала да дојде да живее тука.

-отколку нашите девојки кои слегоа во градот и паднаа на потпетици. Не можете да ги натерате да се вратат – вели Саша.